lotuslynn

သူ (၁) ကျွန်တော်ရှေ့မှာရှိနေပါလျက်နဲ့အဲဒီလူကြီးကိုသတိရနေတာ ကျွန်တော်အရမ်းခံစားရတယ် သူ (၂) How can I tell her about you သီချင်းမတိုးမကျယ်ကြားကသူပြောသည် အောက်မှာကားရပ်ထားတယ် မင်းပြန်ချင်ရင် ပြန်ပို့ပေးဘို့ပြောထားတယ် မင်းကသိပ်ရဲရင့်သူ ဘဝကိုတစ်ယောက်တည်းရင်ဆိုင်နိုင်သူ ကိုယ်ယုံတယ် ကိုယ်နောက်ထပ်တယောက်ကိုတွေ့နေပြီ သူက ကိုယ့်ကိုသိပ်အားကိုးတယ် သူကကိုယ့်ကိုပိုလိုအပ်တယ် သူ(၃) ကိုယ်မင်းကိုကြိုက်တယ် မင်းအပြုံးကိုကြိုက်တယ် မင်းရဲ့ ရဲရင့်မှုကိုကြိုက်တယ် မင်း့အတူရှိနေရတာကိုလဲကြိုက်တယ် ဒါပေမယ့်ကိုယ့်ကိုလွှမ်းမိုးမှာကိုတော့မကြိုက်ဘူး ဘယ်တော့မှမကြိုးစားလေနဲ့ ကြိုက်တာနဲ့မာနနဲ့တခြားစီ ဒါနဲ့မင်းမှာသုံးစရာရှိရဲ့လား ကိုယ်ပို့ပေးမယ်လေ အဝေးရောက်အချစ်ကိုလွမ်းနေတယ် မင်းကောကိုယ့်ကိုလွမ်းရဲ့လား သူ (၄) မင်းကိုအမြဲသတိရနေမှာ မင်းကထူးခြားတယ် ဘယ်နိုင်ငံကလဲ အိုး ကိုယ်မင်းနိုင်ငံကိုမသိဘူး ဒါပေမယ့်မင်းကစိတ်ဝင်စားဘို့ကောင်းတယ် ရော့ ဒါကိုယ်တိုင်ချက်တဲ့ ပါစတာ ကိုယ့်မားသားကြီးကိုယ်တိုင်လုပ်ပြီးပို့ပေးတာ  ဘဝမှာမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုချက်ကြွေးဘူးတာ ပထမဆုံးဘဲ  အီတလီကိုလိုက်ခဲ့ပါ ဖားသားကြီးကမင်းကိုသဘောတွေကျနေတယ် သူ (၅) မင်းက...

ကိုယ် ၂၀၀၈ မှာ ကာတာနိုင်ငံကို အလုပ်လုပ်ဖို့ထွက်ခဲ့တယ် ။ ပထမဆုံးအမှတ်ရစရာက အလုပ်ခေါ်စာကိုသေချာမဖတ်တာ ။ သယ်စရာရှိတာတွေကို ၇၅ ကီလို ကာဂိုပေးမယ်ဆိုတာကို ချက်ကင်အိတ်မှတ်ပြီးသယ်တာ ။ အဲဒီတုန်းက ကာတာလေ‌ကြောင်း ရန်ကုန်ကိုတိုက်ရိုက်မရှိဘူး ။ မြန်မာပြည်တုန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကူသယ်ပေးတာနဲ့ ဘန်ကောက်ထိ ကီလို ၆၀ သယ်သွား ။  ဘန်ကောက်ရောက်တော့မှတွေ့ကြတာဘဲ ။ စာထဲမှာရေးထားတာ ကာဂိုပါတဲ့ ။ ဘန်ကောက်ကာဂိုကိုသွားရမယ်တဲ့ ။ ဘန်ကောက်လေဆိပ်တောင် နှံ့အောင်မရောက်ဘူးတဲ့ကိုယ် ကာဂိုဘယ်နားမှာလဲဆိုတော့ ဒီကနေ နာရီဝက်မောင်းရမယ်တဲ့ ။ ဟမ် သေပြီ ။ လေယာဥ်ကနောက် ၂ နာရီဆိုထွက်မယ် ။ ရိုးရိုးတန်းက ၁ နာရီဆိုကောင်တာပိတ်ပြီ ။ လူကို ထူပူပြီးဘာမှမမြင်တော့ဘူး ။ ကာတာလေကြောင်းက မန်နေဂျာကိုခေါ်  အလုပ်ခေါ်စာပြ ။ သူတို့ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ကြောင်း လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာနက တာဝန်ရှိသူကိုသာခေါ်ဘို့တွင်တွင်ပြောတော့တယ် ။ မတတ်နိုင်ဘူး ပါလာတဲ့ လိုက်ပို့တဲ့ သူငယ်ချင်းကို အထပ်ထပ်တောင်းပန်ရင်း နိုင်ငံခြားကောလ်ခေါ်ရတယ် ။ အဲဒီခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ကာတာမှာ ညသန်းခေါင်နီးပါးရှိပြီ ။ တာဝန်ရှိသူက ချက်ချင်းဖုန်းကိုင်တယ် ။ ဘာဖြစ်လဲမေးတယ် ။ ကိုယ် အလုပ်ခေါ်...

ကိုယ်က ကာတာကို ၂၀၀၆ လောက်မှာသင်တန်း ၁ ရက်သွားတက်ရတယ် ။ နောက် သူငယ်ချင်းတင်အေးဝင်း Cynthia ဆီကိုလဲ အလည်သွားဘူးတော့ အရမ်းကြီးစိမ်းမနေခဲ့ဘူး ။ နောက်ပိုင်းမှ စင်သီယာဆီအလည်သွားရင်းမြန်မာပြည်အပြန်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကောက်ရတာကိုရေးအုန်းမယ် ။ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အခန်းတချို့မှာသူပါဝင်ခဲ့တယ် ။ လေယာဥ်ပေါ်ကဆင်းပြီးချိန်မှာ ဒုတိယမိ စာသေချာမဖတ်ခြင်းရဲ့အကျိုးကိုခံရပါတော့တယ် ။ လာကြိုသူက လာကြိုတဲ့ကားရပ်နေရာမှာ ။ ကိုယ်ကစာမဖတ်ထားတော့ တမော့မော့နဲ့ ဆိုက်ရောက်ဟောလ်မှာစောင့်နေတာ ။ ဖုန်းဆက်စရာကလဲမရှိ ဘယ်လိုဆက်ရမလဲမသိ အရမ်းကိုငိုချင်နေချိန် ။ နောက်ဆုံးမတော့ (ကိုယ်တို့နောက်ပြောင်ခေါ်နေတဲ့ ကုလားလေးတွေ ၊ ဒီနိုင်ငံမှာက အိန္ဒိယကုလား ၊ ပါကစ္စတန်ကုလား ၊ ဘာကုလား ညာကလား သိပ်ပေါ ) အနီးက ကုလားတစ်ယောက်ကိုသွားပြုံးပြပြီး ရုံးကိုဖုန်းဆက်ရပါတော့တယ် ၊ အင်မတန်အထင်ကြီးစရာပါ ။ တာဝန်ရှိသူရုံးဝန်ထမ်းက တစ်ခွန်းမှအပြစ်မဆိုဘဲ ဆလွန်းကားတစ်စီးချက်ခြင်းလွှတ်ပေးပါတယ် ။ ရောက်တဲ့နေရာမှာနေ ဘယ်မှမသွားနဲ့ဆိုပြီး ၊ နောက်တော့ ဆလွန်းကား ဒရိုင်ဘာရောက်လာပြီး လာခေါ်ပါတယ် ၊ စကတည်းကယဥ်သကိုဆိုသလို ကိုယ်ကလာကြိုတဲ့ ဘတ်စ်နဲ့ မသွားရဘဲ ဆလွန်းကားနဲ့ သီးသန့်ကြိုခံ...

ဒီနိုင်ငံကိုရောက်လာတုန်းက တယောက်တည်း Company ကပေးတဲ့  2 bedrooms apartment မှာနေရတယ် ၊ အခန်းဖော် Indonesian ၂ ယောက်မလာခင်ထိပေါ့ ။ ဒီက တစ်ယောက်ခန်း ၊ ၂ ယောက်ခန်း ၊ ၃ ယောက်ခန်း စသည်ဖြင့် Condominium တွေမှာ apartment (flat) တွေမှာနေကြတာများတယ် ။ ချမ်းသာသူတွေနဲ့ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူတွေက Villa ဆိုတဲ့ လုံးချင်းအိမ်တွေနဲ့နေတယ် ။ အဲဒီ Villa  တွေကိုဘဲ အခန်းတွေကန့်ပြီး အိမ်ငှားကြသေးတယ် ။ ငှားခတော့အတူတူလောက်ပါဘဲ ။  ရောက်စတုန်းကတော့ ရန်ကုန်က အမတွေလို ခင်ရတဲ့သူတွေက အလုပ်တူတူဘဲဆိုတော့ သိပ်အထီးကျန်ဝေဒနာကိုမခံစားရဘူး ။ ခံစားနေချိန်လဲမရှိဘူး လေ ။ ယဥ်ကျေးမှုကွာဟချက်တွေရယ် ၊  working system တွေနဲ့ အထာကျနေတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကို မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်နဲ့ အမှီလိုက်နေရတာ ။ ဒါပေမယ့်ချစ်ခင်ရသူများတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်မြန်မာပြည်ကိုပြန်သွားချိန်မှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းအဖော်မဲ့လာတယ် ။ ဒါနဲ့ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်တွေ အပင်လေးတွေဘက်လှည့်သွားတော့တယ် ။  ကိုယ့်ရဲ့ပထမဆုံးအပင်လေးက ရှားစောင်းအပင်ပုလေး ။ အပင်လေးက ကြာကြာမနေရဘူး သေသွားတယ် ၊ ရေအလောင်းလွန်ပြီးတော့ ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းသစ်ခွပင်လေးတွေ တပင်ပြီးတပင်ဝယ်တယ် ။ သေတယ်...

စက္တင္ဘာ ၁၅ အက်ဥ္းအၾကပ္ေတြၾကားထဲက ၾကံ႔ၾက႔ံခံနိုင္ဘို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ျပီး အေတြးအေခၚေတြကိုေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားေစနိုင္ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြအျခားတဖက္ကိုေျပာင္းသြားေစနိုင္တယ္ ။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္အားေပးရင္း အသက္ရွဴမရပ္သြားေအာင္လုပ္ရင္း ယံုၾကည္ခဲ႔တဲ႔ သိမ္ေမြ႔နက္နဲတဲ႔ ဘာသာတရားကို သံသယမျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနရင္း ယံုၾကည္ခ်က္ေတြပါးလ်လာတဲ႔အျဖစ္ ။ စက္တင္ဘာ ၁၆ ဒီနိုင္ငံက မသြားခင္ ေနာက္ဆံုးေနရတဲ ့ ရက္ကေလးေတြမွာ ပစၥည္းေတြသိမ္းရင္းနဲ ့ အိမ္ကေလး (သုိ ့) ကိုယ္႔ရဲ ့ နားခိုရာေလးကို အၾကာၾကီး ၾကည္႔ေနမိတယ္ ။ ၃ နွစ္တိတိေနခဲ႔တဲ႔ ဒီေနရာေလးဟာ ကိုယ္အျမဲသတိရေနမယ္႔ေနရာေလး ။ ဒီအိမ္ေလးနဲ ့ကိုယ္ကေရစက္ ။ အလုပ္ကေပးတဲ့ အိမ္မွာမေနခ်င္လို့အျပင္ထြက္ေနမယ္လုပ္ေတာ့ အိမ္ေတြလိုက္ၾကည္ ့တယ္ တအိမ္တက္ဆင္း ။ ကို္ယ္အျမဲစီးတဲ ့ ပရိုက္ဗိတ္ တက္ကစီဒရိုင္ဘာေလးဆို စိတ္ပ်က္ယူရေအာင္ ကိုယ္က ေၾကးထူတယ္ ဟိုေနရာလဲမဟုတ္ဒီေနရာဆိုလဲမဟုတ္ ။ မနက္ျဖန္ အလုပ္က ေပးထားတဲ့ ေနရာကထြက္ရေတာ့မယ္ ဒီေန့ထိေၾကးမ်ားတုန္း ။ ည ၁၁ နာရီေလာက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အခုေနတဲ့ ကြန္ဒိုမွာ အခန္းတစ္ခန္းရွိတယ္ ေဒါင့္ခန္း ၾကိဳက္ရင္လိုက္ျပေပးမယ္ဆိုတာနဲ့ ည ၁၁ နာရီသြားၾကည္ ့ ေတြ ့ေတြခ်င္း ခ်စ္သ...

စက္တင္ဘာ ၉ ၂၀၁၇ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ အျပင္မွာ ကစ္ခ်န္းဘီဒိုမွာ စားစရာလံုးဝမရွိေတာ့လို႔ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ စူပါမားကတ္ကိုသြားတယ္ ။ ဆြဲျခင္းအေသးေလးကို လက္တြန္းလွည္း အေသးေလးထဲထည့္ ။ ဝယ္တာဝယ္တာ ေနာက္တျခင္းသြားယူ ထည့္။ အေပၚျခင္းေအာက္ျခင္းအျပည့္။ စာရင္းရွင္းလိုက္ေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ ခ်က္ျခင္းစားစရာမရွိ။ ဘာေတြေကာက္ထည့္လာလဲဆိုတာလဲမသိေတာ့။ 😛😛😛😛 ဒါနဲ႔ ဘံုေဘေခ်ာ္ပရာမွာ မဆလာတိုရွည္ဝယ္ (ကုလားစာကလဲႀကိဳက္ေသး) ။ မီနဴးကိုၾကည့္ေတာ့ ထမင္းေၾကာ္ေတြ႕။ (ၾကက္၊ အမဲ၊အသီးရြက္) ။ စိတ္က ထမင္းေၾကာ္မစားခ်င္။ ေရာင္းေနတဲ့ ကုလားေလးကို ထမင္းအျဖဴေရာင္းေပးပါ ။ ထမင္းေၾကာ္ဖိုးေပးပါ့မယ္ဆိုေတာ့ ၊ no mam, no steam rice, only fried rice have တဲ့ ။ ထမင္းေၾကာ္က ထမင္းအျဖဴနဲ႔မေၾကာ္ဘဲ ဘာနဲ႔ေၾကာ္လဲမသိ ။စိတ္ကသိပ္မၾကည္ေပမယ့္ စကားမမ်ားခ်င္ (မ်ားလဲသူနားလည္မယ္မထင္) တာနဲ႔ တိုရွည္ဘဲပါဆယ္ထုတ္လာရတယ္ ။ ေမာတယ္ ။ 😫😫😫 မေပ်ာ္ေတာ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မွတ္စု (၂) တခ်ိန္ခ်ိန္လြန္ေျမာက္ခဲ့ရင္ (သို႔) မေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ သို႔ေလာသို႔ေလာမျဖစ္ေစဘို႔ပါ။ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ စာစုေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္ အတိအက်ေျပာရရင္ ေမ ၁ ရက္ေန႔ကစလို႔ ဘဝမွာ အခ်ိဳးအေကြ႕အႀကီးႀကီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက...

ရံုးစတက္ရတဲ ့ပထမေန ့ ။ ဒီရံုးကို ကိုယ္သင္တန္းလာတက္တုန္းကတစ္ေခါက္ေရာက္ဘူးတယ္ ။ ပညာရွင္ေတြစုေနျပီး ကိုယ္ ့ကိုယ္ကိုယ္ သိပ္အထင္ၾကီး စိတ္ၾကီး၀င္ေနတဲ ့ ဌာနလဲျဖစ္တယ္ ။ လုပ္ငန္းတစ္ခုလံုးရဲ ့အေရးပါတဲ ့ေသြးေၾကာမၾကီးလဲျဖစ္တယ္ ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ကိုယ္ထိုင္ရမယ္ ့ေနရာကိုျပတယ္ ။ ခရီးဦးၾကိဳတာ ဘာညာမရွိဘူး ။ ေမးရတယ္ ကိုယ္အခုအလုပ္လုပ္ဘို ့လာတာ ။ ဘယ္ရာထူးေပါ ့ေလ ။ တညီတညြတ္တည္း လက္ညိွဳးညြန္တယ္ ၊ ျပန္ေတာင္မေျဖဘူး ။ ေတာ္ေတာ္ကို ရင္းနွွီးမွဳ ကင္းတယ္လို ့ခံစားရတယ္ ။ စိတ္ထဲလဲေတာ္ေတာ္မေကာင္းလွဘူး ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ သူတို ့လက္ညိွဳးညႊန္ရာ ကိုယ္ သတင္းပို ့ရမယ္ ့သူဆီေရာက္လာတယ္ ။ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာ ရုရွားမေလး။ (သူလဲလူမုန္းမ်ားသူ ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ ့ကိုယ္ ့ရဲ ့အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာတယ္ ၊ အခါတစ္ေသာင္းမက အထစ္အေငါ ့ေတြျဖစ္အျပီးမွာ ) ျပံဳးျပမယ္ထင္လား ။ ကိုယ္က လင္း ပါ ။ ဒီကို ဒီရာထူးနဲ ့ဒီေန ့မွစ၀င္ပါတယ္ဆိုေတာ ့ ကိုယ္က လာနာ ။ ဒါမင္းထိုင္ရမယ္ ့ခံု ။ ဒါဘဲ ။ ျပီးေတာ ့သူ ့အလုပ္သူဆက္လုပ္ေနတာ။ မအံ ့ၾသဘူးလား ၊ ျမန္မာျပည္မွာဆို လာနွဳတ္ဆက္မယ္ အားေပးမယ္ တေယာက္တခြန္း ေမးမယ္ ဟုတ္တယ္ဟုတ္ ၊ နိုး ပါ ၊ ဘယ္သူ ့ဘယ္သူမွ မၾကည္ ့ၾက ၊ ကိုယ္ ့အလုပ္ကိုယ္...