၂၀၁၇ စက္တင္ဘာ ၁၅ ၁၆ မွတ္စုတို
စက္တင္ဘာ ၁၅
အက်ဥ္းအၾကပ္ေတြၾကားထဲက ၾကံ႔ၾက႔ံခံနိုင္ဘို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ျပီး အေတြးအေခၚေတြကိုေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားေစနိုင္ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြအျခားတဖက္ကိုေျပာင္းသြားေစနိုင္တယ္ ။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္အားေပးရင္း အသက္ရွဴမရပ္သြားေအာင္လုပ္ရင္း ယံုၾကည္ခဲ႔တဲ႔ သိမ္ေမြ႔နက္နဲတဲ႔ ဘာသာတရားကို သံသယမျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနရင္း ယံုၾကည္ခ်က္ေတြပါးလ်လာတဲ႔အျဖစ္ ။
စက္တင္ဘာ ၁၆
ဒီနိုင္ငံက မသြားခင္ ေနာက္ဆံုးေနရတဲ ့ ရက္ကေလးေတြမွာ ပစၥည္းေတြသိမ္းရင္းနဲ ့ အိမ္ကေလး (သုိ ့) ကိုယ္႔ရဲ ့ နားခိုရာေလးကို အၾကာၾကီး ၾကည္႔ေနမိတယ္ ။ ၃ နွစ္တိတိေနခဲ႔တဲ႔ ဒီေနရာေလးဟာ ကိုယ္အျမဲသတိရေနမယ္႔ေနရာေလး ။ ဒီအိမ္ေလးနဲ ့ကိုယ္ကေရစက္ ။ အလုပ္ကေပးတဲ့ အိမ္မွာမေနခ်င္လို့အျပင္ထြက္ေနမယ္လုပ္ေတာ့ အိမ္ေတြလိုက္ၾကည္ ့တယ္ တအိမ္တက္ဆင္း ။ ကို္ယ္အျမဲစီးတဲ ့ ပရိုက္ဗိတ္ တက္ကစီဒရိုင္ဘာေလးဆို စိတ္ပ်က္ယူရေအာင္ ကိုယ္က ေၾကးထူတယ္ ဟိုေနရာလဲမဟုတ္ဒီေနရာဆိုလဲမဟုတ္ ။ မနက္ျဖန္ အလုပ္က ေပးထားတဲ့ ေနရာကထြက္ရေတာ့မယ္ ဒီေန့ထိေၾကးမ်ားတုန္း ။ ည ၁၁ နာရီေလာက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အခုေနတဲ့ ကြန္ဒိုမွာ အခန္းတစ္ခန္းရွိတယ္ ေဒါင့္ခန္း ၾကိဳက္ရင္လိုက္ျပေပးမယ္ဆိုတာနဲ့ ည ၁၁ နာရီသြားၾကည္ ့ ေတြ ့ေတြခ်င္း ခ်စ္သြားတဲ ့ အခန္းေလးေပါ့ ။ ေနာက္ေန ့ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ျပီး ေျပာင္းခဲ ့တဲ ့အခန္းေလး ။ ငါ့ဘာသာငါေနလို ့ရျပီလို ့ေပ်ာ္ခဲ့ ရတဲ ့အခန္းေလး ။ ေသာၾကာ စေန အားတဲ႔ရက္ေတြဆို ရွိတဲ႔အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ဟိုေရႊ ့ ဒီေရႊ ့ အေနအထားေျပာင္း ကုတင္ဦးတည္ရာေတြေျပာင္း မေျပာင္းနိုင္တာဆိုလို့ ၂ ခန္းတြဲ အ၀တ္ဘီဒိုဘဲရွိတယ္ ကိုယ္မေရႊ ့ နိုင္ေလာက္ေအာင္ေလးလြန္းလို႔ ။ ဘုရားစင္လဲ စတိုင္အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္း တီဗီေနရာေတြ စားပြဲေနရာေတြ ေရႊ ့ လုပ္စရာမွမရွိတာကိုး ။ ပ်င္းတိုင္းေရႊ ့ ၊ အျမဲလိုလို တနဂၤေႏြ ရံုးတက္ရျပီဆိုရင္ တကိုယ္လံုး ကိုင္ရို္က္ထားသလိုနာေနေရာ ။ ဒီအိမ္ေလးကိုေျပာင္းခါစက ခင္ရာေဆြမ်ိဳး ေမာင္ကေလးမ်ားက မၾကီးက အေရွ႔တာလီဘန္ အေနာက္ ပါကစတန္ နဲ႔ ေနတာတဲ႔ ။ ပါကီ လို႔ ကိုယ္တို႔အတိုေခါက္ေခၚတဲ႔ လူေတြ အမ်ားၾကီးေနတဲ႔ေနရာေပါ႔ ။ ညည ကားဟြန္းအရွည္ၾကီးေတြတီးျပီး သီခ်င္းေတြေအာ္ဆို မနက္က်ရင္ထရန္ျဖစ္ၾကတဲ ့ ရပ္ကြက္ကေလး ။ ရံုးနဲ႔လဲနီး ၅ မိနစ္ ကားေမာင္းရင္ေရာက္တယ္ လမ္းေလ်ာက္မယ္လို႔ၾကံဳး၀ါးထားတာ ဒီကိုေျပာင္းလာကတည္းက ၂ ေခါက္လားဘဲေလ်ာက္တယ္ ကားလမ္းဆံုမီးပိြဳင္႔ကိုျဖတ္ကူးရမွာကိုေၾကာက္တာနဲ႔ မေလ်ာက္ေတာ႔ဘူး ။ ဒီကမီးပိြဳင္႔လမ္းဆံုက အက်ယ္ၾကီး ။ ဒီအိမ္ကေလးမွာ ကိုယ္အေပၚထပ္က ေန႔တိုင္းနီးပါး ငရုတ္ဆံုေထာင္းလို႔ ညၾကီးသန္းေခါင္ တစ္ေယာက္တည္း အေပၚထပ္ကိုတက္ျပီး ရန္စြာဘူးတယ္၊ အေပၚထပ္က တရုတ္မေတြ ညၾကီး အ၀တ္ေလ်ာ္တာ ဆူလြန္းလို ့ တံခါးသြားေခါက္ျပီး ေျပာမယ္လို ့ျပင္ထားတာ တရုတ္မေတြ ျငိမ္သြားျပီး မဆူေတာ ့လို့ ကိုယ္ ့ေဒါသကိုယ္သိမ္းျပီး ျပန္လာခဲ ့ဘူးတယ္။ ဒီအိမ္ေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္း နားနားေနေန အပ်င္းၾကီးဘူးတယ္ ဒီအိမ္ေလးမွာ ဘုရားတရားေတြလုပ္ဘူးတယ္ ဒီအိမ္ေလးမွာ ပန္းပင္ေတြ အပင္ေလးေတြစိုက္ဘူးတယ္ တစ္နွစ္တိတိ ခိုေတြကိုေန ့တိုင္း ဆန္ေက်ြးတယ္ ေနာက္မွအသိတစ္ေယာက္က ဆန္ဟာ ခိုေတြကိုေသေစနိုင္တယ္ သူတို႔ရ ဲ ့အစာအိမ္ကိုေပါက္ျပီးေသနိုင္တယ္ေျပာတာနဲ႔ မေက်ြးဘဲရပ္လိုက္ရတယ္ ။ ဒီအိမ္ေလးမွာတစ္ေယာက္တည္း၀မ္းနည္းခဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ ့ ဘူးတယ္။ ဒီနိုင္ငံနဲ ့ ဒီအိမ္ေလးက ကိုယ့္အတြက္ ခဏနားခိုရာေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္နဲ ့ ကိုယ့္ကိုယ္ေနခဲ ့တဲ ့အေတြ ့အၾကံဳရွိဘူးတယ္။ ဘယ္သူမွ လိုက္ေစာင့္မၾကည္ ့ေန ဘယ္သူ ့ကိုမွလဲ သတင္းပို ့စရာမလိုေတာ့တဲ့ အခန္းေလး ။ ေဖေဖတို ့ ေမေမတို ့နဲ ့ မိသားစုေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဧည့္ခံနိုင္တဲ ့အခန္းေလး ။ ေရာက္စကေတာ့ အနီးအနားက စူပါမားကတ္ေတြကို လမ္းေလ်ာက္သြားဘူးတယ္ ။ လမ္းေတြအနွံေလ်ာက္သြားတယ္ အိမ္နားတ၀ိုက္ လိုက္ၾကည့္တယ္ ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကိုယ္ဟာ ကိုယ္ ့အခန္းေလးကိုဘဲ မခြဲမခြာခ်စ္ျပီး ေသာၾကာစေန ရံုးပိတ္ရက္ဆို အိမ္မွာဘဲအပ်င္းၾကီးေနေတာ့တာ ။ အခန္းေလးမွာေနရင္း ကိုယ္အသက္ေတြတစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ၾကီးလာလိုက္တာ ေဟာ အခုေတာ့ ကိုယ္တို ့ေတြခဲြရေတာ ့မယ္ ။ မင္းဆီ ဘယ္ေတာ ့မွျပန္မလာေတာ့မယ္ ခဏတည္းခိုသူ ကိုယ္ ့ကို မင္းေမ ့သြားပါလိမ္ ့မယ္ ။ ဒါမွမဟုတ္ ေရေမႊးနံ ့ ေလသန္ ့ရွင္းေစတဲ ့အနံ ့ေတြနဲ ့ အျမဲရွိေနခဲ့တဲ့ အခန္းေလး ခဏ အသက္ရွဴေခ်ာင္သြားမွာေပါ ့ေလ ။ ၂၄ နာရီ ေလေအးစက္ေတြနဲ ့ ခ်မ္းေနခဲ့မယ္ ့ အခန္းေလး ခဏေတာ ့ ေႏြးေႏြးေလး ေနရမွာေပါ ့။ တည္းခိုသူ အသစ္ေတြေရာက္မလာခ်ိန္ထိေပါ ့ ။
Comments
Post a Comment