ကာတာနိုင္ငံ ဒိုဟာျမိဳ ့ပထမဆံုးအေတြ ့အၾကံဳ

ရံုးစတက္ရတဲ ့ပထမေန ့ ။ ဒီရံုးကို ကိုယ္သင္တန္းလာတက္တုန္းကတစ္ေခါက္ေရာက္ဘူးတယ္ ။ ပညာရွင္ေတြစုေနျပီး ကိုယ္ ့ကိုယ္ကိုယ္ သိပ္အထင္ၾကီး စိတ္ၾကီး၀င္ေနတဲ ့ ဌာနလဲျဖစ္တယ္ ။ လုပ္ငန္းတစ္ခုလံုးရဲ ့အေရးပါတဲ ့ေသြးေၾကာမၾကီးလဲျဖစ္တယ္ ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ကိုယ္ထိုင္ရမယ္ ့ေနရာကိုျပတယ္ ။ ခရီးဦးၾကိဳတာ ဘာညာမရွိဘူး ။ ေမးရတယ္ ကိုယ္အခုအလုပ္လုပ္ဘို ့လာတာ ။ ဘယ္ရာထူးေပါ ့ေလ ။ တညီတညြတ္တည္း လက္ညိွဳးညြန္တယ္ ၊ ျပန္ေတာင္မေျဖဘူး ။ ေတာ္ေတာ္ကို ရင္းနွွီးမွဳ ကင္းတယ္လို ့ခံစားရတယ္ ။ စိတ္ထဲလဲေတာ္ေတာ္မေကာင္းလွဘူး ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ သူတို ့လက္ညိွဳးညႊန္ရာ ကိုယ္ သတင္းပို ့ရမယ္ ့သူဆီေရာက္လာတယ္ ။ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာ ရုရွားမေလး။ (သူလဲလူမုန္းမ်ားသူ ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ ့ကိုယ္ ့ရဲ ့အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာတယ္ ၊ အခါတစ္ေသာင္းမက အထစ္အေငါ ့ေတြျဖစ္အျပီးမွာ ) ျပံဳးျပမယ္ထင္လား ။ ကိုယ္က လင္း ပါ ။ ဒီကို ဒီရာထူးနဲ ့ဒီေန ့မွစ၀င္ပါတယ္ဆိုေတာ ့ ကိုယ္က လာနာ ။ ဒါမင္းထိုင္ရမယ္ ့ခံု ။ ဒါဘဲ ။ ျပီးေတာ ့သူ ့အလုပ္သူဆက္လုပ္ေနတာ။ မအံ ့ၾသဘူးလား ၊ ျမန္မာျပည္မွာဆို လာနွဳတ္ဆက္မယ္ အားေပးမယ္ တေယာက္တခြန္း ေမးမယ္ ဟုတ္တယ္ဟုတ္ ၊ နိုး ပါ ၊ ဘယ္သူ ့ဘယ္သူမွ မၾကည္ ့ၾက ၊ ကိုယ္ ့အလုပ္ကိုယ္ဆက္လုပ္ေနတယ္ ။ ကိုယ္ ့မွာ ထိုင္ဘဲ ထိုင္ရမလို ဘာလုပ္ရမလဲ ၊ဦးေနွာက္က အေျပးအလႊားစဥ္းစားတယ္ ။ ကဲ သူကထိုင္ဆိုထိုင္ေနမယ္ ဟယ္ ၊ ရြဲ ့တဲ ့စိတ္ကျဖစ္လာတယ္ ၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ထိုင္ေနျပီးေတာ ့ လာနာ ကလွမ္းေမးတယ္ ၊ မင္းဘဲလုပ္ေနသလဲ တဲ ့ ၊ နင္ကထိုင္ဆိုေတာ ့ငါထိုင္ေနတယ္ ဆိုေတာ ့ အင္မတန္ထူးဆန္းတဲ ့အၾကည္ ့နဲ ့ၾကည္ ့တယ္ ။ ျပီးေတာ ့ မွ နင့္စားပြဲေပၚက စာရြက္ေတြဖတ္ျပီးျပီလားတဲ ့ ။ ဟင္ ့အင္းေပါ ့ ၾကည္ ့လို ့မွမေျပာတာ မထိရဲဘူးေလ ( ျမန္မာျပည္ကလာမွန္းသိပ္သိသာတာ လူၾကီးကမေျပာရင္ လွဳပ္ကို မလွဳပ္ရဲတာ ၊ ထိလဲမထိရဲဘူး ၊ ပံုစံခြက္ထဲေနသားက်ေနတာ ) နင့္စားပြဲေပၚတင္ထားတာ နင္ ့အတြက္မဟုတ္လို ့ဘယ္သူ ့အတြက္လို ့ထင္သလဲ ဖတ္ၾကည္ ့ပါ ဆိုေတာ ့ဖတ္ျပီေလ ၊ ၀န္ထမ္းအသစ္အတြက္ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ လုပ္ေဆာင္ရန္ေတြ ) ။ ဖတ္တယ္ေလ ေသခ်ာကိုဖတ္တာ တလံုးမွနားမလည္ဘူး ၊ အေခၚအေ၀ၚေတြမွမတူတာကိုး ၊ နိုင္ငံျခားသြားမယ္ ့သူေတြ အဲဒါေလးတြအရင္ေလ ့လာထားေစခ်င္တယ္ ၊ ျမန္မာျပည္က ဘယ္နိုင္ငံနဲ ့မွမတူတဲ ့အေခၚအေ၀ၚေတြနဲ ့ ေနာက္က်ေနတာ ၊ အဲဒါနဲ ့ စာရြက္ကေလးျပန္ခ် ၊ ဘာလုပ္ရမယ္မသိေသး ၊ လာနာ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လွည္ ့ၾကည္ ့တယ္ ။ သူက ကိုယ္ ့ထိုင္ခံု ရဲ့အေရွ ့ ၄၅ ဒီဂရီေလာက္မွာထိုင္တယ္ ။ ေလယာဥ္ကစီးလာ လူကမူး ဘာမွမစားရေသး အလုပ္တန္း၀င္ ဘယ္သူမွမၾကိဳဆို ၊ လူကအဲအခ်ိန္မွာ အေငြ ့ပ်ံျပီးေပ်ာက္သြားခ်င္တယ္ ။ သူလွည္ ့ၾကည္ ့ေတာ ့ကိုယ္က ငူငူၾကီးထိုင္ေနတုန္း ၊ စိတ္မရွည္ေတာ ့ဘူးဆိုတဲ ့ပံုစံနဲ ့ ကြန္ျပဴတာဖြင္ ့ေလတဲ ့၊ ဟင္ ငါမွမဖြင္ ့တတ္တာ ဘယ္ကဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုေတာ ့ ထလာျပီး နင္ ရန္ကုန္ရံုးမွာလုပ္ခဲ ့တာမဟုတ္ဘူးလား ဒါေတာင္မသိဘူးလားဆိုလို့ ငါတို ့ရန္ကုန္က ကြန္ျပဴတာက ဒီလိုမွမဟုတ္တာ ငါ ့မွာ ပါစ္ ့၀ါဒ္မရွိဘူး ။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ဟန္နဲ ့ နင့္စာရြက္ထဲမွာပါတယ္ေလ စစခ်င္းဆို xxxxx နဲ ့၀င္ ျပီးရင္နင္ၾကိဳက္တဲ ့ ကုဒ္ကိုေျပာင္း ၊ ျပီးရင္ အီးေမးလ္အတြက္ xxxxxxxxx ဒီနံပါတ္ကိုဆက္ ၊ သူေျပာေနတာေတြကိုယ္မၾကားရေတာ ့ဘူး ၊ ငိုခ်င္ေနတာဘဲသိတယ္ ၊ ကိုယ္ ့မ်က္နွာကိုၾကည္ ့ျပီး သူစိတ္ေျပာင္းသြားတယ္ ၊ ငါဘဲလုပ္ေပးမယ္ ဖယ္ဖယ္ဆိုျပီး ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္နဲ ့လုပ္သြားလုိက္တာ လ်င္ျမန္သြက္လက္လို ့ ၊ အိုင္တီကို ဖုန္းဆက္ ဒါလိုတယ္ ဒါသူ ့၀န္ထမ္းနံပါတ္ ဘလာ ဘလာ ဘလာ နဲ ့လုပ္သြားတာ ၁၅ မိနစ္အတြင္း အကုန္ျပီးသြားေရာ ။ ကိုယ္ ့ကိုယ္ကို စိတ္ပ်က္တဲ ့စိတ္ သူ ့ကိုအထင္ၾကီးစိတ္ေတြျဖစ္လာတာ။ (အငံု ့စိတ္) ၊ ငါ သူ ့လိုလုပ္နိုင္ပါ ့မလား ၊ ဘာဆိုဘာမွမဆိုင္တဲ ့စံနစ္တစ္ခုထဲကို ငါေျပာင္းလာရျပီ ။ ငါလုပ္နိုင္ပါ ့မလား ဆိုျပီး သံသယစိတ္ေတြေပၚလာတယ္ ။ လာနာကေတာ ့သူ ့တာ၀န္ျပီးျပီဆိုျပီး ျပန္သြားထိုင္အလုပ္ဆက္လုပ္ေနတယ္ ။ ဒီအလုပ္မွာ စကားစျမည္ေျပာတာတို ့ ဘာတို ့မရွိဘူး ။ ဒါကလဲ သူ ့အေၾကာင္းနဲ ့သူ ေနာက္ပိုင္းမွာ သိလာရတာ ။ သူတို ့က အလုပ္မွာ စကားမေျပာၾကဘူး ။ ဘယ္ေလာက္ခင္ခင္ ၊ ဖာသိဖာသာဘဲ ။ lunch ခ်ိန္မေပးဘူး ။ ဆာရင္ ေကာ္ဖီတို ့ေရတို ့ထားတဲ ့ pantry ဆိုတဲ ့အခန္းထဲသြား ။ အခန္းကလဲ လူ ၃ေယာက္ဆိုျပည္ ့ေနျပီ ထိုင္စရာမရွိဘူး ။ ေနာက္ပိုင္း pantry အၾကီးၾကီးမွာစားရတယ္ ဒါေပမယ္ ့ ၀န္ထမ္းေတြ အလုပ္မလုပ္ဘဲ စုစား စုစကားေျပာေနတယ္ဆိုျပီး မန္ေန ့ဂ်္မန္ ့ပိုင္းက အဲဒီအခန္းကိုပိတ္လိုက္ေတာ ့ဒံုရင္း ဒံုရင္း အခန္းငယ္ေလးထဲျပန္ေရာက္သြားတယ္ ၊ အဲဒီမွာ ပါလာတဲ ့ဆန္းဒ၀စ္ခ်္တို ့မုန္ ့တို ့စားရတယ္ ။ ျပီးရင္ျမန္ျမန္ျပန္ထြက္ ၊ တစ္ခုသတိထားမိတာက သူ ့ဂရုေလးနဲ ့သူစားၾကတယ္ ။ တစ္ျခားသူလာရင္သူတို ့က ပါးစပ္ပိတ္ထားၾကတယ္ ဘာမွမေျပာဘူး ။ အသစ္၀င္လာသူက အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ျပီး တိတ္ဆိတ္ေနတဲ ့လူအမ်ားေတြအၾကားျမန္ျမန္စားျပန္ထြက္ရတာဘဲ ။ ညေန ၃ နာရီခြဲမွာေတာ ့လာနာက နင္ျပန္ေတာ ့တဲ ့၊ ငါမျပန္တတ္ဘူးဆိုေတာ ့ ဟင္ နင္ဘယ္မွာေနတာတုန္းတဲ ့ ၊ ငါမသိဘူး ၊ရံုးက ဒရိုင္ဘာလာၾကိဳ ျပီးေတာ ့ရံုးတန္းတက္ရတာဆိုေတာ ့ နင္ ့အလုပ္ေခၚစာျပစမ္းတဲ ့၊ အဲဒီစာထဲမွာလဲမပါဘူး ။ ဟိုတယ္နာမည္ဘဲေရးထားတာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ ့ပံုမွန္ ၀န္ထမ္းအသစ္ဆို သူတို ့က ဟိုတယ္မွာ ၂ ပါတ္ထား ၊ လိုအပ္တဲ ့စာရြက္စာတမ္းေတြ အားလံုး စံုမွ ေနရမယ္ ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာကိုပို ့တာ ၊ ကိုယ္က လူနည္းစုၾကံဳရသလို ေနရမယ္ ့ေနရာတိုက္ရိုက္ေ၇ာက္သြားတယ္ ။ ဘယ္ဟိုတယ္မွမေနလိုက္ရဘူး ။ ဒါနဲ ့လာနာက ေနအုန္း ငါေမးေပးမယ္ဆိုျပီး ဖုန္းဆက္တယ္၊ ျပီးေတာ့ နင္ေနတာ ရွိတ္အဗဒူလာမွာတဲ ့ ဟမ္ ဘယ္မွာ ကိုယ္မွမၾကားဘူးတာ၊ အင္မတန္စိတ္ရွည္ရွည္ထားရတဲ ့ပံုနဲ ့ ဂ်စ္ဂ်စ္ဆို စာရြက္ကေလးမွာေကာက္ေရးတယ္ ၊ ေရာ ့နင္ ့လိပ္စာတဲ ့ ၊ ငါဘယ္လိုျပန္ရမလဲဆိုေတာ ့ ကားအစိမ္းေရာင္ေတြရွိတယ္ ကာရ၀ါလို ့ေခၚတယ္ ၊ အဲဒါစီး ၁၀ ကာတာရီရယ္ေပးရမယ္၊ နင္ ့မွာ အေသးသံုးထုတ္ေပးထားတာရွိတယ္မို ့လား ၊ နင္ ့ဖုန္းနံပါတ္ငါ ့ေပး ၊ ငါနင္အိမ္ေရာက္မေရာက္ဆက္မယ္ ၊ မရွိဘူး ငါဖုန္းမ၀ယ္ရေသးဘူး ။ ဘယ္လို၀ယ္ရမွန္းမသိေသးဘူး ။ လာနာ့ကိုၾကည္ ့ရတာ အထူးအဆန္းလူတစ္ေယာက္ကို သူစကားေျပာေနရသလို ၊ ေနာက္ေတာ ့ လင္း နင္ဒိုဟာမွာေနရင္ ဖုန္းလိုတယ္ ေနရာတကာဖုန္းနဲ ့ဆက္သြယ္တယ္ ။ နင္ ဒီေန ့ဖုန္းသြား၀ယ္တဲ ့ ။ စီးတီး စင္တာမွာ q-tel ရံုးခန္းရွိတယ္ ။ ကာရ၀ါငွားသြား ၊ နင္မသိရင္ ဘြတ္ကင္လုပ္တဲ ့။ ေနာက္ျပီး နင္ ့ရဲ ့၀န္ထမ္းနံပါတ္ အဲဒီနံပါတ္က အေရးအၾကီးဆံုး နင္အျမဲမွတ္မိေနရမယ္ ဘယ္သူမွနင္ ့နာမည္ကိုမသိဘူး ။ ဆက္သြယ္စရာရွိရင္ နင့္၀န္ထမ္းနံပါတ္ကိုေျပာပါ ။ ဒီမွာ ဘယ္သူမွနာမည္မမွတ္မိဘူးတဲ ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ္ေတာ္စိတ္တိုတာ ၊ လူကို နာမည္မေခၚဘဲ ဘယ့္နွယ္ ၀န္ထမ္းနံပါတ္က အေရးၾကီးရသလဲေပါ ့ေလ ။ ဒီမွာက ကြန္ရက္ကို အဲဒီ ၀န္ထမ္းအမွတ္နဲ ့ခ်ိတ္ထားတာ ။ ဒါေၾကာင္ ့၀န္ထမ္းကဒ္ေပ်ာက္ရင္ ခ်က္ျခင္းအေၾကာင္းၾကားရတယ္ ။ ရဲေထာက္ခံစာလိုတယ္ ။ အားလံုးက အဲဒီနံပါတ္နဲ ့ဘဲအလုပ္လုပ္ၾကတာ။ နာမည္သိစရာမလို ၊ သိခ်င္ရင္ စစ္စတမ္ေခါက္လိုက္ ၊ အဲဒီနံပါေအာက္မွာ ရာဇ၀င္ အစအဆံုးရွိတယ္ ။ ကိုယ္ ့ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းလုပ္ျဖစ္ရင္ အဲဒီလိုေလးလုပ္မယ္ လို ့စဥ္းစားမိတယ္။ ပထမထပ္ကေန ေအာက္ထပ္ကိုသာေလ်ာက္လာတာ ကာရ၀ါဆိုတဲ ့စိမ္းစိမ္းၾကီးကို ဘယ္ေနရာမွာတားရမယ္မသိဘူး ။ ဒါနဲ ့အျပင္ထြက္လာေတာ ့ တက္ကစီလို ့ေရးထားတဲ ့ကားေတြေတြ ့တယ္ ၊ ဒါဘဲျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ခုနက လာနာေ၇းေပးထားတဲ ့စာရြက္ကေလး ျပ ။ ဒရိုင္ဘာက အိုေကဆိုေတာ ့ေပ်ာ္သြားျပီး ေနရာသူသိတယ္ ေပါ ့၊ ေနာက္မွာသိရတာ ဒရိုင္ဘာတိုင္း အိုေကေျပာ ေနာက္မွ ကိုယ္ကလမ္းေၾကာင္းေျပာရတာ ၊ ရွိတ္အဗဒူလာကို ကားသမားနီးပါးတိုင္းသိတယ္ ၊ ကံဆိုးစြာ ကိုယ္တက္စီးတဲ ့ဒရိုင္ဘာကမသိတာ သူလဲအသစ္။ အရင္ကေရးဘူးသလို တက္ကစီနဲ ့ကိုယ့္အျဖစ္ ျဖစ္ျပီးသကာလ ကိုယ္ေနတဲ ့အေဆာင္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ျပန္ေရာက္ခဲ ့တယ္ ။ ေနာက္ေန ့မွာ ဘယ္လိုစခန္းဆက္ရမလဲဆိုတာ ေတြးရင္း တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ ့ ၂ ခန္းတဲြအခန္းမွာ ေၾကာက္ရင္း က်မရဲ ့ ၀က္၀ံျဖဴၾကီးကိုေခါင္းအံုးလို ့တမနက္လင္းခဲ ့တယ္ ။