၂၀၀၈ ဒိုဟာ ကာတာ
အေတြ ့အၾကံဳေလးတစ္ခု ၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ ့သိျပီးသားပါ ။ ၂၀၀၆ ၊ ၂၀၀၇ ေလာက္ထိ ဒီနိုင္ငံမွာ မိန္းကေလး၀န္ထမ္းသိပ္မရွိေသးဘူး ။ အားလံုးနီးပါ ေယာက္က်ားေလး၀န္ထမ္း ။ မိန္းကေလးအသံုးအေဆာင္ဆိုလဲ သူတို ့ၾကားထဲ၀ယ္ရတယ္ ။ ေစ်း၀ယ္သူ ေစ်းေရာင္းသူ ေယာက္က်ားေလးေတြမ်ားတယ္ ။ ၂၀၀၆ သင္တန္းတက္တုန္းကဆို ေနတဲ ့ဟိုတယ္နဲ ့သင္တန္းေဆာင္က ၅ မိနစ္ဘဲလမ္းေလ်ာက္ရတာ ၊ ကမ္းနားလမ္းလို ့ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္မျဖစ္ခင္ကေပါ ့။ အာလိန္၅ဆင္ ့လို ့ျမန္မာေတြေခၚတဲ ့ အစ္စလမ္ယဥ္ေက်းမွဳေက်ာင္းၾကီးက ေဆာက္လုပ္ဆဲ ၊ ဆုခ္၀ါကစ္လို ့ေခၚတဲ ့ ရိုးရာေစ်းေလးကလဲ ရိုးရာရနံ ့ေလးေတြနဲ ့ ၊ အခုလို ထည္ထည္၀ါ၀ါနဲ ့လူေပါင္းစံု မလာဘူး ။ ရွိရွားရွဴ ၊ ေကာ္ဖီေသာက္ အဲေလာက္ဘဲ ။
ေျပာခ်င္တာက အဲဒီနွစ္ပိုင္းေလာက္ေတြမွာ မိန္းကေလးေတြက သိပ္ေနရာရတယ္ ။ မိန္းကေလးေတြက လံုး၀နီးပါး လမ္းမေလ်ာက္ၾကဘူး။ ကိုယ္သင္တန္းသြားတိုင္း တက္ကစီ မစီးခ်င္ဘူး ၊ ပိုက္ဆံအလကားကုန္တယ္ ဟိုတယ္အေကြ ့ေလးကိုေက်ာ္ျပီး ကားလမ္းကူးရင္ သင္တန္းအေဆာက္အဦေရာက္ျပီ။ အဲဒါကိုယ္လမ္းကူးတိုင္း ကားဟြန္းေတြတီးျပီး ေပ၂၀ ကြာေလာက္ကရပ္ေပးတယ္ ။ ေယာက္က်ားေလးဆို ျဖတ္တိုက္သြားေရာ (ေနာက္တာ) ။ ဒါေပမယ္ ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္းထြက္ရင္လဲ သိပ္မလံုျခံဳဘူး ။ ကားတင္ေျပးတာ ေစာ္ကားခံရတာေတြရွိတယ္ ။
၂၀၀၈ ခုမွာကိုယ္အ ရင္ေနတဲ ့ ရွိတ္အဗဒူလာအေဆာင္က ထံုးစံအတိုင္း မိန္းကေလးေဆာင္လဲျဖစ္ အယ္လ္မဟာ ဆိုတဲ ့ဧည္ ့ၾကိဳဌာနက မိန္းမေခ်ာေလးမ်ားရဲ ့အေဆာင္လဲျဖစ္ေတာ ့ အညွီရွိရာ ယင္အံုဆိုသလို ညေနပိုင္းနဲ ့ညပိုင္းမွာ ဒိုဟာရဲ ့ေနာက္ဆံုးေပၚ ကားေပါင္းစံု ေတြ ့ရတယ္ ။ ကိုယ္ကေတာ ့ တျခားဌာနကေန အဲဒီ မေခ်ာတို ့အလယ္ေရာက္သြားသူေပါ ့ ။
ကိုယ္က ပံုမွန္ဆိုရင္ ေသာၾကာေန ့ညေန၁ နာရီေလာက္ဆို စူပါမားကတ္ကိုေစ်းသြား၀ယ္ေနက် ၊ တစ္ပတ္စာ သြားသြား၀ယ္တာ ။အဲဒီေန ့က ကိုယ္ ပိုအိပ္လိုက္ေတာ ့ေနာက္က်သြားတာရယ္ စူပါမားကတ္ကို ၂၀ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလ်ာက္ရမွာရယ္ အပ်င္းထူျပီး အေဆာင္ကေန ေျခလွမ္း ၂၀ ေလာက္ေလ်ာက္ ျပီးရင္လမ္းကူး ။ grogercy ဆိုတဲ ့ဆိုင္ေလးေတြ ျမန္မာျပည္အေခၚဆိုရင္ အိမ္ဆိုင္မ်ိဳးေပါ ့( ဒါေပမယ္ ့သူတို ့ဆိုင္ေတြက သားနားတယ္ ။ ) ေ၇ာက္ျပီ ။ ကိုယ္အဲေန ့က ရွူးဖိနပ္အပါးနဲ ့ေတာ္ရံုအျပင္ထြက္ ၀တ္စံု ၀တ္ျပီး သြား၀ယ္တယ္ ။ ျပန္လာေတာ ့ကိုယ္ ့လက္ ၂ဖက္ က အိတ္၂လံုးကိုင္လို ့ေပါ ့ ။ ခပ္လွန္းလွန္းက အာရပ္ အျဖဴ၀တ္ေကာင္ေလး၃ ေယာက္ လမ္းေလ်ာက္လာတယ္ ။ ညီအကိုေတြလား ဘာလားေတာ့ မသိဘူး ။ ကိုယ္ ့အတြက္ေတာ ့ဒင္းတို ့ေတြက အိမ္က တူေတာ္ေမာင္ထက္ေတာင္ငယ္မယ္ထင္တာဘဲ ။ ငယ္ငယ္နုနုေလးေတြ ။ အဲဒါနဲ ့ ဂရုစိုက္စရာမလိုဘူးေလဆိုျပီး လမ္းကူးတယ္ ။ သူတို ့လဲ လမ္းကူးတယ္ ။ ကိုယ္တို ့နားမွာ ေမာစ္ ့ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းရွိတယ္ ။ ေအာ္ သူတို ့ေမာစ္ ့လာတယ္ေပါ ့။ ျဗဳန္းကနဲဆို ကိုယ္ ့ကို ေနာက္ဖက္ ကေန အေရွ ့အေပၚပိုင္း မအပ္စပ္တဲ ့ေနရာကို လာထိတယ္ ။ လွည္ ့ၾကည္ ့လိုက္ေတာ ့ ငေျမာက္ ငေျခာက္ ၃ ေယာက္ ။ ေဒါသက ငယ္ထိပ္ေရာက္သြားတာ ။ သူတို ့စေနာက္ေနက် လား က်န္တဲ ့မိန္းကေလးေတြက ခံတာလား ။ မေျပာရဲတာလားေတာ ့မသိဘူး ။ သေကာင္ ့သား ၃ေကာင္က ခြိခြိနဲ ့ ပံုမွန္အတိုင္းဆက္ေလ်ာက္သြားတယ္ ။ ေဘးနားက အေဆာင္ေန၀န္ထမ္းမိန္းကေလးေတြေရာ သူတို ့ဆီလာလည္တဲ ့သူေတြေကာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္ ။ ဘာရမလဲ ။ ဒီက ေဒါသကၾကီးေတာ ၀တ္ထာတဲ ့ရွဴးဖိနပ္ကိုခ်ြတ္ ပိတ္ေပါက္တာ ၁ေယာက္ကထိသြားတယ္ ။ အမယ္ သူတို႔ကဘဲေဒါသနဲ့ ရွဴးရွဴးရွားရွား ေအာ္ဟစ္တယ္ ။ ဒီကလဲ လာစမ္းဆိုျပီး ၀ယ္လာတဲ ့ခရမ္းခ်ဥ္သီး အာလူး ေရဗူး ဘာမွမက်န္ဘူး ေပါက္တာ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္တကယ္ေဒါသထြက္ေနမွန္းသိေတာ႔ သူတို့လန္ ့ျပီးေျပးတာ ေျပးတာ ကိုယ္က ဖိနပ္ဗလာနဲ ့ေနာက္ကလိုက္ျပီး က်ိန္တာ ။ ဟိ သူတို ့သိေအာင္ ယင္းဂလိပ္လို လဲ က်ိန္ရေသးတယ္ ။ နင္တို ့ဘုရားေက်ာင္းသြားတာ နင္တို ့ဘုရားရိုက္မယ္ ။ နင္ ့အေမ နင္ ့အမအရြယ္ ငါ ့ကို ဒါေနာက္စရာမဟုတ္ဘူး ။ နင္တို ့ေကာင္းကင္ဘံုမေရာက္ဘဲ ငရဲမွာေ၇ာက္မယ္ ။ ငါခြင္ ့မလႊတ္ဘူးေတြ ဘာညာ ။ စိတ္တိုေနေတာ ့ အကုန္ေျပာတာဘဲ ။ ေနာက္ေတာ ့အငယ္ဆံုးေကာင္ေလးက ဖိနပ္ ၂ဖက္လံုးေကာက္ျပီးလာျပန္ေပးတယ္ ။ ကိုယ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘီလူးရုပ္ထြက္ေနလာမသိဘူး ။ ရိုရိုေသေသ ဖိနပ္လာေပးတယ္ ။ နင္က်ိန္တာေတြ ျပန္ဖ်က္ေပးပါ ။ သူတို ၂ေယာက္ကိုယ္စားငါေတာင္းပန္တယ္တဲ ့။ အေကာင္းအတိုင္းက်န္ေသးတဲ ့ပစည္းေတြလဲေကာက္လာတယ္ ။ ငါလက္မခံဘူး ။ လႊင္ ့ပစ္လုိက္ ။ ဘယ္ေတာ ့မွခြင္ ့မလႊတ္ဘူးလို ့ေျပာရင္းအေဆာင္ထဲ ၀င္လာတာ ။ အဲဒီ အငယ္ေလးက ရပ္ေနတယ္ ။ အဲလိုမက်ိန္ဘို ့ေျပာတယ္ ။ ေဒါသက အဲလိုေျပာေလ ပိုထြက္ေလ ။ ေနာက္ေတာ့ သူလဲ အဲဒီဖိနပ္ကို အေဆာင္၀မွာထားျပီးျပန္သြားတယ္ ။
ျပန္ေတြးၾကည္ ့လိုက္ေတာ ့ အဲဒီအခ်ိန္ ဘာလို ့ဒီေလာက္ေဒါသၾကီးသြားရသလဲဆို ရင္ ကိုယ္က ကေလးေတြလို ့ယူဆသူက လာေစာ္ကားတဲ ့အခါရယ္ ။ အတူေန အေဆာင္ေန မိန္းကေလးေတြက ေစာ္ကားခံရတာကို သိသိၾကီးနဲ ့ၾကည္ ့ေနတာကို မေက်နပ္တာရယ္ ေပါင္းသြားတယ္ထင္တာဘဲ ။ အဲဒီဖိနပ္ကို လံုျခံဳေရး အန္ကယ္က ယူလာေပးတယ္ ။ အန္ကယ္ သူတို ့ထိထားတဲ ့အဲဒီဖိနပ္ ကိုယ္ျပန္မစီးေတာ ့ဘူး လႊင္ ့ပစ္လိုက္ပါလို ့ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ။
ေဒါသတစ္ခ်က္ေၾကာင္ ့ ကေလးေတြလဲ စိတ္ထဲ ဥပါဒန္ ၀င္သြားတယ္ ။ သူတို ့ေတာ ့ငရဲဘံုေရာက္ေတာ ့မယ္ေပါ ့ေလ။ကို္ယ္လဲ ထမင္းတနပ္ငတ္တယ္ ။ ၀ယ္လာတာေတြဆံုးတယ္ ။ ဖိနပ္အသစ္ထပ္၀ယ္ရတယ္ ။ ဒါ ဟာ ေဒါသေလး တစ္ခ်က္အတြက္ေပးဆပ္လိုက္ရတာေတြ ။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ ့ငါကြဆိုျပီး မာန္တက္ေနတာ ၊ လာမထိနဲ ့ ျမန္မာကြေပါ ့ေလ ။ ဘယ္သူမွလဲ အထင္မၾကီးဘဲနဲ ့။ ခုမွ ျပန္ျပီး ေဒါသလို ့ စဥ္းစားမိတာ ။
Comments
Post a Comment